Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Over menszijn

Over menszijn

About Me

Op school waren er geen lessen in. Nog nooit kon ik me inschrijven voor een cursus menszijn. In gesprekken met anderen komt het zelden aan de orde. En toch...? Wat betekent het om mens te zijn op deze wereld en in deze tijd? Welke betekenis hecht je aan dingen en hoe kun je jouw eigenheid in de wereld zetten? Over zingeving en dagelijkse leven, liefde, passie en seksualiteit.
Home | Profile | Archives | Friends

Egotoestanden en de Transactionele Analyse. - 02:17, 28/5/2009

De Transactionele Analyse (TA) is een model wat met name in de jaren 70 furore maakte. Tegenwoordig is het weer volop actueel omdat het de basis vormt van Voice Dialogue, een techniek die nu in coaching en therapie veel gebruikt wordt om gedachtenpatronen zichtbaar te maken en daardoor beheersbaar. Door de stemmen in je binnenste een naam, een identiteit te geven kun je in gesprek met jezelf treden.  

De TA gaat er van uit dat een mens drie hoofdrollen tot zijn beschikking heeft: De ouder, de volwassene en het kind. De ouderrol is daarnaast nog onderverdeeld in de verzorgende ouder en de kritische ouder. De volwassene kent geen onderverdeling en het kind is onderverdeeld in het aangepaste kind en het vrije of spelende kind. Hoe ziet dat er nou in de praktijk uit?

Het is vrijdagavond en je zit voor de televisie. Dit is hoe de verschillende ego-toestanden er uit kunnen zien:

Verzorgende ouder: Ik ga er lekker voor zitten. Ik heb het verdiend, het is een zware week geweest… Het is ook vreselijk dat ik zo hard moet werken… Weet je wat, ik neem een borrel en een bak chips erbij…

Kritische ouder: Ik heb toch niet voor niets een abonnement bij de sportschool. Moet je kijken wat een kwabben, ik zou echt iets aan mijn conditie moeten doen. Een kilo of 15 afvallen zou ook niet misstaan. Nog chips eten ook? Elk pondje gaat door het mondje hoor…

Aangepaste kind: Zucht… ik had toch naar de sportschool moeten gaan. Ik heb mezelf diep teleurgesteld. Ik neem als troost een borrel en een bak chips. Trouwens ik las laatst ergens dat sporten helemaal niet goed voor je is.

Vrije kind: Hoera, mijn favoriete serie is op televisie, ik plof op de bank met een deken en de afstandsbediening, heerlijk zo'n avondje helemaal niets aan de hand… Lekker bakje chips en iets te drinken erbij!

Volwassene: Tja, de sportschool of televisie? Nou, het is zo'n zware week geweest, laat ik mezelf eens lekker verwennen, ik ga niet naar de sportschool. Ik vertrouw erop dat ik dat volgende week wel weer oppak. Ik ga heerlijk genieten van mijn televisieserie, maar een bak chips hoef ik er eigenlijk niet bij. Wel een lekker wijntje.

Je eigen interne dialoog verraad veel over of je vanuit je ouder of kind toestand reageert of vanuit de afweging die je als volwassene maakt. Je kunt je voorstellen dat als er iemand binnen komt en bijvoorbeeld zegt: "Zo, lig je lekker" dat het heel anders bij je valt als je in het aangepaste kind zit dan wanneer je in de verzorgende ouder zit.

Ruzies en conflicten zijn dan vaak te duiden als interacties waarbij de rollen niet congruent zijn. Je praat bijvoorbeeld vanuit de kritische ouder en de ander reageert vanuit de volwassene. Dan ontstaat er een ongemakkelijk gevoel: ofwel je komt uit je onderdanige rol of je probeert de ander te dwingen om een completerende rol te kiezen. Dan doe je in feite een rolvoorstel: Ga lekker mee in mijn kindzijn. Of: Wees even mijn kritische ouder.

Als de ander niet bereid is aan die verwachting te voldoen en als jij niet bereid bent om uit je rol te stappen in de volwassene (en zo weer congruent te zijn met de ander) dan heb je de basis voor ruzie. Door er op deze manier naar te kijken kom je dan weer nader tot elkaar.


0 Comments | Post Comment

Over menszijn: Informele rituelen - 16:37, 26/5/2009

Met de teloorgang van de georganiseerde religies zijn een aantal rituelen verdwenen uit het dagelijks leven. Mensen vinden steeds vaker hun eigen manier om iets te vieren. Het persoonlijke ritueel is in opkomst. Bruiloften volgen niet meer de traditie, stijlelementen uit de hele wereld verrijken het ritueel. Begrafenissen zijn steeds vaker een uiting van de persoonlijke wensen van de overledene of diens nabestaanden.

De Christelijke rituelen worden vaak als zwaar, serieus en vroom ervaren, terwijl sommige gelegenheden juist om uitbundigheid vragen. Daar blinkt de Christelijke kerk niet zo in uit. Deze behoefte in mensen wordt beter gevoed door Hindoeïstische of Boeddhistische rituelen, met veel kabaal, kleur, levendigheid erin. De Nederlander lijkt te komen tot een synthese. Het uitgebreid jammeren past niet bij onze volksaard, maar het met een vroom gezicht wat aarde op de kist gooien evenmin.

Zo zien we tegenwoordig begrafenissen met live muziek, kaarsen en wierrook, dansen na.


Bruiloften met verbindingsceremoniën van de oude Kelten, gelukskaartjes trekken, Mantra’s zingen met een monnik, ’s avonds Afrikaanse trommelmuziek en als klapstuk wensballonnen uit Thailand.

Het mengen van de culturen zorgt voor een feestje met een persoonlijke sfeer.Persoonlijk bevalt me de huidige trend wel.

Kennismaken met allerlei culturen vanuit het perspectief van “Hoe bouwen zij een feestje?” lijkt me een prima manier om nader tot elkaar te komen. Een perfect antigif tegen racisme en xenofobie.


0 Comments | Post Comment